blog - La fille d'O

About my motivation and your body.

our body is our most valuable possession.

it's pretty tiresome to see how we waste it as if it were a freebie we got at the gasstation.

this awareness is floating high above religion or culture.

it's a human thing all together.

do watch this documentary.

freedom starts i your own heart.

About that backstage and some burka action.

About uncovering actions.

it's weird to meet famous people.

you listen to their music till their voice sounds suddenly familiar

yet you never actually speak to them.

you follow their thoughts when lyrics take you by the hand

yet you never look them in the eye.

who's that girl? from la fille d'O on Vimeo.

meeting M.I.A. was a privilege

for it is nice not to feel like a bouncy groupie unintentionally.

i hated the bouncer telling me 'she didnt feel it' when i read her email just minutes ago

saying she was eager to meet up.

i didnt want no autograph on no cleavage.

i mailed her i thought it would be indeed a waste to only know each other by throwing undies at each other when meeting,

so i could only approve of real live biscuits and tea.

within the first 5 minutes of our conversation she asked for my opinion about her new video.

a rather troubling yet challenging topic for my brain at that time.

i only caught back my ease when her dancers started to try on my undies like cats under a full moon.

i know those howling sounds.

it's a happy pitch.

hmm.

good things may come of this.

or not.

i know it was a good combination of happy things.

she gave us a smile causing gig.

i gave her and her dancers visual support and i dont mean no sound of hands clapping.

i'm talking bout undies that mentally and physically carry your needs.

and it's good to spread that secret only scarcely.

what's behind the mask. from la fille d'O on Vimeo.

About M.I.A. and our common love for 'O

when i first heard M.I.A.'s album Arular you can say i was silenced.

since that is not my most common state of mouth

one could say i was impressed with the likes of her.

M.I.A. makes a difference

so when she hit our country for a gig

i was there with a present for her,

burning in my pocket.

never thought it'd make it into her hands

but it did.

and then this happened.

i dont care who likes my brand or not

whether you're a five million dollar babe or just a clever neighbor

if you like my work. you like it.

but when a woman like her

who has access to the world like it were her backpocket

says my undies are the very best of that M.I.A. backpocket

well

that does make me proud

.

very

.

:)

Some random mantra came to me today.

great

.

About a letter and some tears.

today i received a letter. emails can be distant at times. this woman had me sitting on her lap from the very first sentence. her openness struck me.

it's a simple story that can happen to all of us. it's a story you wont share with yur mates at the local bar. but it needs sharing nonetheless. maybe more.

these stories fill your emotional backpack beyond lifting. one can only wish it were deflatable like an airbed.

this is a load one can only carry when surrounded by others.

i am proud to know that something as trivial as lingerie can save those days that hit you like brick walls.

lfd'O lingerie is not just around when you're about to get down and dirty.

it's there when you just feel like dirt itself.

to drag you through by the shoulderstraps if i must.

*

Liefste O,

Ik heb heel lang getwijfeld of ik je ooit wel eens zou schrijven. Ik dacht: waarom zo freaky doen. Doe gewoon. Koop, draag en be happy. Maar bon, intussen heb ik al wel door dat het misschien niet zo ambetant is voor je om een fanbrief te ontvangen. Misschien is dat wel de draad door je naald. Dat zou het van mij toch zijn. Ik ben het type meisje dat haar sms’jes regematig uittypt om ze niet kwijt te zijn waneer ik ze moet wissen. Gewoon, omdat ik graag dingen bij houd die me goed doen voelen.
En dat is ook zo met je undies/ undO’s. Ik wil je gewoonweg zeggen dat wat je maakt, mij ongelooflijk blij heeft gemaakt. Ik ben helemaal weg van de ondergut. Ik vind het geweldig hoe je elkens opnieuw een bandje, een zoomke, een stikske, en (g)een strikske op een verrassende plek erinkrijgt. Of eruit. Ik had niet gedacht dat er zoveel verschillende versies van een een onderbroek of bh zouden kunnen bestaan en dat ik die bovendien zowat allemaal neig zou vinden. But I do.
Mijn allereerste was de hungry eyes. Mijn lief deed me ondergoed kado voor mijn kerst/verjaardag/zomaar. Ik stond uiteindelijk 2 setjes te showen in de winkel: eentje van marlies dekkers en de hungry eyes/ask me. Hij koos uiteindelijk voor de dekkers. Ik ging met de dekkers naar huis. Maar ik ben wel een week erna terug gegaan naar de winkel om de hungry eyes/ask me te gaan halen. Gewoon. Omdat ik die wou hebben. Omdat ik DIE wou dragen.
En sindsdien heb ik me al een liesbreuk gekocht aan je spullen. It’s becoming a ritual. Naast het feit dat ze superlekker zitten, vind ik het ook geweldig om elke morgen te jongleren tussen welk broekske ik nu weer bij dat bh’tje zou aandoen. En als ik dan de snelweg afscheur naar mijn werk, voel ik me goed. Gewoon omdat ik weet dat ik zonder schaamrood op de dissectietafel mag belanden in geval van ongeluk. Ik ben in orde!
Afijn, ik heb een echt rotjaar achter de rug. Ik heb een kindje verloren. Gek dat ik je dat zeg. Maar het moet maar. Ik verloor mijn kindje. Zomaar doodgegaan in mijn buik. Zonder me even te waarschuwen. Ik onderging operaties om het weg te halen. Ik was ziek erna. Ik kreeg te horen dat ik een gezwel in mijn baarmoeder had. Ik. De fresh princess of bel air. Een gezwel. Elke week naar het ziekenhuis. Elke week bloed prikken. Elke week bang afwachten op de resultaten om te zien of ik nog chemo nodig zou hebben of niet. A mindfuck. Maar dan geen goeie.
En die behandeling onderga ik nu nog steeds. Ik sta nog steeds “on hold”. Ik wordt effe geëvacueerd uit mijn leven om beter te worden. En weet je, jouw undies hebben me er zowat doorgehaald. Klinkt mega materialistisch misschien maar toch. Al de zever met mijn lijf, met mijn baarstiefmoeder. Alles wat me normaal vrouwelijk zou moeten doen voelen, heeft me nu onderuit gehaald. Toch heb ik elke morgen tegen de spiegel gezegd: kom op, pop. Doe iets schoons aan, feel good. Slip into some new skin. En het heeft geholpen. Ik voel me goed. Ondanks alles voel ik me goed. Beter dan eender wie eigenlijk .
Daarom dacht ik, ik schrijf je dat toch even. Om je te laten weten dat je gerust Dr. O mag genoemd worden. - Maar dat zullen menig mannen je al wel gezegd hebben zekerst. *gniffel*- En dat je misschien eens moet overwegen om je spullen in den apotheek te verkopen.
Voilà. Dan keer ik nu misschien effe terug uit mijn puberale fanmail bui en ga me hullen in satine en delice voor mijn tripje naar de kliniek.
Thanks meid!
x
n.

*